De zalm gloeit en bloeit als hij tegen de stroom in kan zwemmen. Dat zal de diepe betekenis zijn van de keuze voor het zalmroze smashing-shirt van het Managementteam, een van de vier teams die in de late (namiddag)uurtjes van 4 maart de stoute snea-kers aantrok om met handen en voeten strijd te leve-ren om de Jan Woltjer Volleybalbokaal.
Voor de tweeëntwintigste keer vond de strijd plaats. Jan Woltjer, oud-amanuensis in ons ge-bouw de Wijert (dat lijkt wel een eeuw geleden), naamgever van het toernooi, floot als een jong veulentje op geheel eigenwijze de wedstrijden. Hij werd daarin afgewisseld door de minstens zo eigenwijze collega-fluitist, Ad Laar, ook van de vorige eeuw. De strijd tussen het roze MT, de gele Hoop (op geld, macht, fortuin, water en licht…), het ze-venkleurige Ratjetoe [dat zeer steels reclame maakte voor het eeuwig blijven van de mavo] en het internationa-le GIS-BO [een monsterverbond tussen onze International School en de ouwe Jonge Honden, die tot een enkele gymdocent waren gedecimeerd] was heftig en spannend.
Fantastische luchtsnoek-duiken mochten wij aan-schouwen. Vreugdedans-jes werden uitgevoerd in de tranen van onfortuinlij-ke verliezers. En spannend bleef het tot de laatste minuut. Twee teams op gelijke hoogte in punten. Dus op ‘doelsaldo’ ging de overwinning niet naar waar onze Hoop op gevestigd was, maar naar the Internationals van GIS-BO. Gelukkig voor Jan Woltjer. Die mocht zijn geliefde Magriet innig de bokaal overhandigen. Zij mag volgend jaar de organisatiekar trekken. En tot in de kleine uurtjes bleef het gezellig tijdens en na een Chinees bacchanaal. Reikhalzend zien we uit naar de drieëntwintigste….
Con Hanssen
